BIO JE HEROJ, JEDAN OD NAJVEĆIH: Dizao je bune i ustanke po Sarajevu, mučili su ga i zatvarali, MUČKI LIKVIDIRALI, no rijetki su znali za obiteljsku TRAGEDIJU nakon njegove smrti…

„Slobodna Bosna“ donosi novu zanimljivu priču iz povijesti

  • Jeste li znali

  • 30. Nov. 2019  

  • 0

Glavni junak naše današnje priče je Đuro Đaković, političar, sindikalni vođa, jedan od osnivača KPJ 1919. godine i organizacijski tajnik CK KPJ od 1928. godine, do smrti, 1929. godine.

Đuro Đaković rodio se na današnji dan 1886. godine u Brodskom Varošu, kraj Slavonskog Broda.

Kao metalski radnik u Sarajevu, već je 1905. sudjelovao u prvim radničkim štrajkovima u Bosni, a 1910. bio je istaknut omladinski rukovodilac u Sarajevu.

Po izbijanju Prvoga svjetskog rata 1914. godine zbog istupanja protiv rata uhapšen je i od vojnoga suda kao "veleizdajnik" osuđen na smrt. Kasnije je amnestiran i upućen na prisilni rad u Arad i Komoran.

Organizirao je veliki štrajk građevinara 1919. godine, bio je član Centralne uprave Saveza metalaca za BiH i uprave Glavnog radničkog saveza BiH.

Jedan je od osnivača SRPJ u BiH, a 1920. godine izabran je u Centralno partijsko vijeće KPJ. Zastupnik KPJ u Ustavotvornoj skupštini bio je 1920. godine.

Godine 1920. angažirao se u sindikalnoj kampanji za oslobađanje uhapšenih rudara nakon štrajka i bune.

Godine 1921. bio je delegat KPJ na Trećem kongresu Kominterne u Moskvi. Više puta bio je hapšen, mučen i proganjan, a od 1922. do 1926. godine interniran je u rodno mjesto.

Po odlasku u Zagreb, 1926. godine, postao je tajnik Oblasnog odbora Saveza metalaca Hrvatske.

Bio je jedan od najistaknutijih boraca protiv frakcija u vrhovima KPJ. Od 1927.-1928. bio je na Lenjinovom sveučilištu u Moskvi, a u Kraljevinu SHS vratio se kao opunomoćenik Kominterne za sprovođenje Otvorenog pisma upućenog članovima KPJ. Na Četvrtom kongresu KPJ u Drezdenu 1928. godine postao je organizacijski tajnik CK KPJ.

Kao veliki protivnik šestojanuarske diktature u aprilu 1929. godine uhapšen je u Zagrebu i mučen. Odveden na tadašnju jugoslavensko-austrijsku granicu i od žandara ubijen, 25. aprila 1929. godine, pri insceniranom bijegu, skupa s Nikolom Hećimovićem.

TRAGIČNA SUDBINA DJECE

Đuro Đaković je imao dvojicu sinova Stjepana i Josipa, kao i kćerku Ružu.

Obojica sinova, rođenih Sarajlija, učestvovala su u revolucionarnom radničkom pokretu i Narodnooslobodilačkoj borbi.

Stjepana Đakovića je, nakon očevog ubistva, rukovodstvo KPJ septembra 1932. godine uputilo na školovanje u Sovjetski Savez, gdje je završio Komunistički univerzitet nacionalnih manjina Zapada (KUNMZ). U jesen 1937. godine se vratio u Jugoslaviju, gde je nakon odsluženja vojnog roka, bio uključen u članstvo Pokrajinskog komiteta KPJ za Bosnu i Hercegovinu. Kao delegat PK KPJ za BiH, učestvovao je na Petoj zemaljskoj konferenciji KPJ, održanoj oktobra 1940. godine u Zagrebu. Bio je učesnik Narodnooslobodilačke borbe od 1941. godine. Januara 1942. godine, na putu za Glavni štab NOV i PO Hrvatske, bio je ranjen i zarobljen u Velikoj Kapeli. Kada se oporavio od rana, nalazio se u ustaškom zatvoru u Zagrebu, gdje je bio mučen i na kraju ubijen.

Josip Joco Đaković je rođen 15. jula 1921. godine u Sarajevu. Uz pomoć KPJ je 1930-ih godina otišao u Sovjetski Savez, gde mu je već živio brat Stjepan. Godine 1937. se vratio u Jugoslaviju i aktivno se uključio u rad organizacije Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ) u Zagrebu. Od kraja 1940. godine je bio član Pokrajinskog komiteta SKOJ-a za Hrvatsku, a u 1941. godini sekretar Mjesnog komiteta SKOJ-a za Zagreb i član Mjesnog komiteta KPH za Zagreb. Ustaška nadzorna služba ga je uhapsila 11. novembra 1941. godine u Zagrebu i u policiji je bio teško mučen. Poslije je bio prebačen u logor Jasenovac, gdje je ubijen tokom 1942. godine.

NASLIJEĐE

U vrijeme Španjolskoga građanskog rata jedan je bataljon 129. internacionalne brigade Španjolske republikanske vojske, u maju 1937. godine, nazvan po Đuri Đakoviću.

U Belgiji je tijekom Drugog svjetskog rata, u sklopu oružanoga pokreta te zemlje, od iseljenika sa područja Jugoslavije formirana jedinica "Đuro Đaković".

Dvadeset godina nakon smrti, 25. aprila 1949. godine, posmrtni ostatci Đure Đakovića svečano su prenijeti u Beograd i pokopani u grobnicu na Kalemegdanu, pokraj posmrtnih ostataka Ivana Milutinovića, Moše Pijade i Ive Lole Ribara.

(SB)

loading...

Vezane vijesti

Komentari - Ukupno 0

NAPOMENA: Komentari odražavaju stavove njihovih autora, a ne nužno i stavove redakcije Slobodna Bosna. Molimo korisnike da se suzdrže od vrijeđanja, psovanja i vulgarnog izražavanja. Redakcija zadržava pravo da obriše komentar bez najave i objašnjenja. Zbog velikog broja komentara redakcija nije dužna obrisati sve komentare koji krše pravila. Kao čitalac također prihvatate mogućnost da među komentarima mogu biti pronađeni sadržaji koji mogu biti u suprotnosti sa vašim vjerskim, moralnim i drugim načelima i uvjerenjima.

  1. Lista komentara
  2. Dodaj komentar

trenutak ...