U Brodskom Varošu kraj Broda na Savi, 30. novembra 1886. godine rođen je Đuro Đaković, jedan od najznačajnijih bosanskohercegovačkih i jugoslovenskih političara i sindikalnih vođa prve polovine 20. vijeka. Kao osnivač Komunističke partije Jugoslavije (KPJ) 1919. godine i njen organizacijski sekretar od 1928., Đaković je postao simbol borbe za radnička prava i društvenu pravednost. Njegov život obilježila je nepokolebljiva borba protiv nepravde, ali i tragičan kraj 1929. godine.

Radnički put započeo je kao metalski radnik u Sarajevu, gdje je 1905. i 1906. bio učesnik u prvim velikim štrajkovima u Bosni i Hercegovini. Brzo je postao prepoznat kao vođa radničke omladine, predvodeći akcije i šireći radikalne ideje tog doba. Zbog svojih stavova često je dolazio u sukob s vlastima – početkom Prvog svjetskog rata je uhapšen zbog protivljenja ratu i osuđen na smrt zbog veleizdaje. Kazna mu je kasnije ublažena, ali ni prinudni rad nije ga odvojio od njegovih ideala, prenosi Dnevno.hr.

Poslije rata, nastavio je intenzivan politički angažman, organizujući veliki štrajk građevinskih radnika 1919. godine. Sudjelovao je u osnivanju Socijalističke radničke partije Jugoslavije u Bosni i Hercegovini, preteče KPJ. 1920. izabran je u Centralni partijski savjet, postao delegat u Ustavotvornoj skupštini Kraljevine SHS, te vodio kampanju za oslobađanje rudara nakon Husinske bune.

Kao delegat KPJ-a, 1921. godine, učestvovao je na Trećem kongresu Kominterne u Moskvi, gdje je zadobio podršku međunarodnog komunističkog pokreta. Od 1927. do 1928. boravio je na Lenjinovom univerzitetu, usavršavajući politička i organizaciona znanja.

Po povratku u zemlju, dobio je zadatak Kominterne da provede reforme unutar KPJ-a. Na Četvrtom kongresu u Dresdenu 1928. izabran je za organizacijskog sekretara Centralnog komiteta, čime je dodatno učvrstio svoju poziciju u partijskoj vrhuški.

Đaković se otvoreno suprotstavio Šestosiječanjskoj diktaturi, zbog čega je postao jedna od glavnih meta režima. Uhapšen je u Zagrebu u aprilu 1929., podvrgnut mučenju, ali nije povukao svoje stavove. Nekoliko sedmica kasnije, žandari su ga odveli prema jugoslovensko-austrijskoj granici, gdje je zajedno s Nikolom Hećimovićem, sekretarom Crvene pomoći, ubijen 25. aprila 1929. godine u insceniranom pokušaju bijega.

Revolucionarni duh Đure Đakovića nastavio je živjeti kroz generacije. Njegov sin Stjepan, također član KPJ, pogubljen je u Zagrebu 1942. od strane ustaških vlasti. Jedna od brigada u Španjolskom građanskom ratu nosila je Đakovićevo ime, a kasnije i jedinica jugoslovenskih iseljenika u Belgiji tokom Drugog svjetskog rata.

Sjećanje na Đakovića i dalje živi. Godine 1947. slavonskobrodska industrijska grupacija ponijela je ime "Đuro Đaković Holding", a njegovi posmrtni ostaci 1949. preneseni su u Beograd na Kalemegdan, uz druge poznate revolucionare. U rodnom mjestu 1979. godine uređen je spomen-park, dok je u Zagrebu 1986. postavljen njegov bronzani portret kao trajni podsjetnik na njegovu borbu i žrtvu.