Srbija se nalazi u periodu produžene nestabilnosti, kojom upravlja izborna autokratija, a koncept „Srpskog sveta“ predstavlja potpunu ideološku restauraciju doktrine „Velike Srbije“ Slobodana Miloševića iz 1990-ih, kazao je za bugarski BGNES beogradski profespor Ivan Videnović.

-Iako je veliki studentski pokret probudio deo birača, napravio je stratešku grešku time što nije emitovao jasne lidere zbog straha od medijskog ocrnjivanja, te je tako ostao amorfan i nesposoban da se izvuče iz dominantnog nacionalističkog okvira. Bez konačnog raskida sa ovom prošlošću i potpunog odbacivanja ruskog uticaja, zemlja ne može biti pouzdan partner svojim susedima i Evropskoj uniji, naveo je Videnović, inače vanredni profesor fizike na Univerzitetu u Beogradu i bivši zamjenik ministra nauke.

U javnosti je Videnović poznat kao beskompromisni kritičar režima Aleksandra Vučića i ruskog uticaja u Srbiji. U svom sadašnjem akutnom obliku, produžena nestabilnost u Srbiji počela je nakon tragedije u Novom Sadu, u kojoj je poginulo šesnaest ljudi, podsjetio je Videnović. On je istakao da je slučaj izazvao masovne proteste širom zemlje protiv korupcije režima, neprozirnih poslova i tajnih sporazuma sa zemljama poput Kine.

„Ovi poslovi i građevinske aktivnosti ne prolaze kroz uobičajene tenderske procedure, već se dodeljuju unapred odabranim izvođačima radova sa dobrim odnosima sa vlastima“, objasnio je profesor, dodajući da je zbog ove korupcije skoro svaki posao dva do pet puta skuplji od svoje stvarne vrijednosti.

Videnović kategorično definira aktuelni režim u Beogradu kao izbornu autokratiju – sistem koji ne negira izbore kao sredstvo za dolazak na vlast, ali čini sve što je moguće da svaka naknadna slobodna konkurencija bude besmislena. Napomenuo je da su posljednji slobodni izbori bili 2012. godine, povlačeći paralelu sa dolaskom nacista na vlast u Njemačkoj 1933. godine, kada izborna pobjeda nije značila garanciju demokratije.

Prema njegovim riječima, danas je cijeli režim izgrađen oko ličnosti i kulta Aleksandra Vučića, koji se ponaša više kao apsolutni monarh, donoseći jednostrane odluke o gotovo svakom pitanju.

„Danas u Srbiji postoji jasna većina ljudi koji su protiv aktuelnog režima. Teškoća je da se sve te različite snage ujedine i zajedno deluju kako bi pobedile pod izuzetno nepovoljnim uslovima“, rekao je Videnović.

ŠEŠELJ GOVORI ONO VUČIĆ MISLI

Povukao je poređenje s padom Miloševića, koji se dogodio u sličnoj atmosferi potpune kontrole nad izbornim procesom. Videnović je istakao da neće biti fer uslova i provođenja preporuka OSCE-a, pa opozicija mora pobijediti u najtežim uslovima i odbraniti rezultat prije nego što se može očekivati bilo kakva reforma institucija. Prema njegovim riječima, front protiv predsjednika je veoma raznolik i obuhvata sve, od proevropskih liberalno-demokratskih snaga do krajnje desničarskih organizacija nezadovoljnih Vučićevom politikom o Kosovu, s atmosferom koja podsjeća na referendum – „ili si za Vučića ili si protiv njega“. Analizirajući studentske proteste, sagovornik je izrazio zabrinutost zbog nedostatka jasnih lidera s javnim biografijama za pregovore s partnerima u Evropi.

On je napomenuo stav samih studenata da se plaše mašinerije za blaćenje vladinih medija, ali je sam Videnović rekao da ne razumije taj strah, budući da je u svojoj karijeri doživio mnogo sličnih kampanja i napada. Mana ovog pristupa je što pokret ostaje bez lica i jasnih politika, a ljudi počinju da ga sude po javnim ličnostima koje gravitiraju oko protesta, objasnio je. „Ovaj amorfni pokret komunicira uglavnom putem društvenih mreža i još uvek nije izašao iz starih politika koje su ovde dominirale oko četrdeset godina“, rekao je stručnjak.

Međutim, napomenuo je da su studenti također uradili dobre stvari, budeći „uspavane“ birače i pomažući u zbližavanju srpske pravoslavne i muslimanske zajednice unutar zemlje. Videnović je podsjetio da je Vučić bio ministar informisanja u posljednjoj Miloševićevoj vladi tokom vazdušne operacije NATO-a 1999. godine. Prema njegovim riječima, koncept „srpskog svijeta“ je restauracija „velike Srbije“. Dokaz za to je da se Milošević u režimskim medijima vidi kao pozitivna figura, a generali koje je osudio Haški tribunal sada se pojavljuju kao ključni analitičari, primijetio je vanredni profesor.

Dodao je da je Vučić na taktičkom nivou počeo provoditi transakcioni model upravljanja („trumpizam“) mnogo ranije od samog Donalda Trumpa, manevrišući između Istoka i Zapada. Energetska zavisnost Srbije od Rusije je namjerno konstruisana laž, kategorički je izjavio Videnović. Podsjetio je da je srpska naftna industrija (NIS) predata Moskvi još 2008. godine, što se dogodilo uz podršku stranke Vojislava Šešelja, čija je Vučić bio ključna figura.

Danas, osuđeni ratni zločinac Šešelj praktično radi kao portparol Vučića, govoreći ono što predsjednik ne može sebi priuštiti da kaže međunarodnoj zajednici, dodao je sagovornik. „Šešelj govori ono što Vučić misli“, naglasio je Videnović. Prema njegovim riječima, Srbija je postala centar ruske propagande, gdje tri od pet nacionalnih televizijskih stanica i medijskih struktura poput Russia Today i Sputnjika slobodno i otvoreno posluju promovišući ruski uticaj. U zemlji ne postoji nijedna velika stranka koja bi zahtijevala uvođenje sankcija Rusiji, a Evropa ne razumije dovoljno dobro da ima slabu poziciju u Srbiji, naglasio je. Videnović je uvjeren da Srbija ne može održati ruski uticaj, a da istovremeno ima realnu perspektivu za pridruživanje EU.

„Ne postoji sila koja može da se suprotstavi ruskoj propagandi. Čak ni u nezavisnim medijima često nema direktnog protivljenja. Oni pokušavaju da balansiraju, da čuju „obe strane“. Ali ruska strana je veoma jaka, veoma glasna, i kada pokušate jednostavno da čujete „obe strane“, završite igrajući na njenom terenu“, bio je kategoričan univerzitetski profesor. Što se tiče regionalne politike, uz napominjanje nekih pozitivnih koraka poput Ohridskog i Briselskog sporazuma, Videnović je rekao da propaganda protiv susjeda ostaje prejaka.

Posebnu pažnju je posvetio Srpskoj pravoslavnoj crkvi, definišući je kao političku i ideološku organizaciju čiji uticaj danas zamjenjuje oružane snage iz 1990-ih u održavanju ideoloških granica „srpskog svijeta“ u Bosni i Hercegovini i Crnoj Gori.

„Ono što pokušavam da promovišem jeste potpuno nova politika, gde je Srbija unutar svojih granica i ne ide van njih. To je politika koju su okolne zemlje već usvojile.

Slične politike bi se mogle promovisati u Bugarskoj ili Mađarskoj. Granice su se promenile, zemlje su izgubile teritorije, neki prostori više nisu unutar granica zemalja koje ih doživljavaju kao svoje istorijske zemlje“, rekao je Videnović.

Srbija nastavlja prijetiti Kosovu vojnom agresijom, što je vidljiva dugoročna politička linija, koja se ogleda čak i na ulicama Beograda s natpisima na zidovima, komentarisao je stručnjak. Rekao je da je za 87 godina upravljanja teritorijom današnjeg Kosova, Srbija zakazala i nije pokušala integrisati Albance kao ravnopravne građane, zbog čega je nezavisnost zemlje došla kao prirodan rezultat. „Ako Srbija prihvati stvarnost kakva jeste i napusti hegemonističku politiku i osećaj nekih 'prirodnih prava', mogla bi se mnogo prosperitetnije razvijati i biti pouzdan partner, pre svega svojim susedima, a i Evropi“, zaključio je Ivan Videnović.