Na društvenim mrežama osvanule su žestoke kritike na račun bivšeg predsjednika SRJ Vojislava Koštunice, Srpske pravoslavne crkve (SPC) i historijske uloge Rusije na Balkanu.

Politički komentari na društvenoj mreži X ponovo su podigli prašinu u regionalnoj javnosti, pokrenuvši lavinu reakcija na vječitu temu – šta se zapravo dogodilo nakon pada režima Slobodana Miloševića. Javni aktivista Srđan Preković iznio je teške optužbe na račun političkih odluka donesenih nakon petooktobarskih promjena 2000. godine, a njegove stavove i oštru retoriku javno je podržao i podijelio nekadašnji političar Nenad Čanak.

Preković je u svojoj objavi direktno targetirao bivšeg predsjednika Savezne Republike Jugoslavije Vojislava Koštunicu, optuživši ga za sprovođenje direktnih naredbi iz Moskve i zaustavljanje potpune lustracije.

„Ove zločince je poslije 5. oktobra 2000. spasio bangljavi Koštunica po nalogu iz Kremlja. Ne mislite valjda da se ta usluga zaboravila i da taj dug može da se ne vrati sa kamatom?“, napisao je Preković.

SPC kao „glavna filijala“ Moskve

Pored kritika upućenih tadašnjem političkom vrhu SRJ, Preković se u svom osvrtu dotakao i historijskog uticaja Rusije na ovim prostorima, ali i uloge Srpske pravoslavne crkve, koju vidi kao produženu ruku zvaničnog Kremlja.

„Vekovima ovde svo zlo dolazi iz Rusije, carske ili boljševičke, nebitno, a glavna filijala im je SPC“, zaključio je u svojoj objavi.

Čanak u sridu

Ovu ocjenu političkih i historijskih prilika odmah je ispratio i bivši lider socijaldemokrata Nenad Čanak, koji je odranije poznat po svojim izrazito proevropskim stavovima, oštroj kritici ruske propagande na Balkanu i protivljenju klerikalizaciji društva. Čanak je u potpunosti stao iza ovih riječi, prenoseći i ponavljajući istu poruku javnosti.

-Istina.Koštunica Dr Vojislav je najveći krivac, ali ne treba smetnuti sa uma i gomile njegovih satrapa koji su sasluživali, poručio je Čanak.

Podsjećamo, pitanje uloge Vojislava Koštunice u danima nakon 5. oktobra 2000. godine i danas predstavlja jednu od najvećih tačaka spoticanja među istoričarima i političkim analitičarima. Dok ga jedni krive za "legalizam" koji je u praksi značio zaštitu starih bezbjednosnih i političkih struktura Slobodana Miloševića, drugi podsjećaju na tadašnji duboki sukob na relaciji Koštunica–Đinđić u vezi sa brzinom reformi i saradnjom sa Hagom. Preković i Čanak ovom objavom jasno poručuju da korijeni današnjeg ruskog uticaja u Srbiji leže upravo u kompromisima napravljenim u jesen 2000. godine.

(SB)