Bivši komandant britanskih pomorskih snaga Steve Jermy u razgovoru sa američkim novinarom Tuckerom Carlsonom govorio je o procjenama Zapada, ruskom vojnom planiranju i mogućem razvoju krize između Rusije i evropskih država.

Analiza ruske strategije i liderstva

Steve Jermy, koji je po odlasku iz službe iznio stavove koje aktivni oficiri NATO-a uglavnom izbjegavaju, rekao je da je još tokom vojne karijere proučavao biografiju Vladimira Putina. Pogledao je intervjue ruskog predsjednika sa rediteljem Oliverom Stoneom i pročitao knjigu Phillipa Shorta "Putin: njegov život i vrijeme", prenosi Webtribune.

Na osnovu toga zaključio je da Putin nije samo političar, već čovjek izuzetno izraženog strateškog razmišljanja. Smatra da je zapadno rukovodstvo trebalo ranije da uloži sličan napor u razumijevanje ruskog lidera, prije nego što je dodatno zaoštrilo odnose sa Moskvom.

"Putin može da izdrži ogromni unutrašnji pritisak i donosi odluke prema dugoročnim interesima svoje zemlje, a ne prema trenutnim emocijama", rekao je Jermy.

Po njegovoj ocjeni, zapadne države često se oslanjaju na brzu retoriku i promjenljive taktičke ciljeve, dok Rusija planira u okvirima koji se mjere decenijama. Posebno je odbacio tumačenja prema kojima Putinovo odsustvo neposrednih odgovora na provokacije predstavlja neodlučnost. Bivši admiral smatra da je riječ o taktici zasnovanoj na procjeni rizika i strpljivom izboru trenutka za reakciju.

Kao primjer naveo je svoje iskustvo iz vremena službe u Afganistanu, kada je proučavao analitičke materijale ruskog Generalštaba o sovjetskoj kampanji u toj zemlji. Sovjetski Savez je u Afganistanu proveo 10 godina, a po povlačenju je iza sebe ostavio državne strukture koje su opstale još nekoliko godina.

Sjedinjene Američke Države i njihovi saveznici bili su u Afganistanu 20 godina i potrošili su višestruko više sredstava, ali su se institucije koje su podržavali raspale tokom njihovog povlačenja. Jermy je rekao da ga je taj kontrast uvjerio u visok nivo profesionalnosti ruskog vojnog planiranja. Prema njegovim riječima, Putin dobija savjete najvišeg kvaliteta od Generalštaba, pa se njegova spoljnopolitička suzdržanost ne može tumačiti kao slabost, već kao izraz snage i proračunatog pristupa.

Scenario sukoba i slabosti Alijanse

Govoreći o hipotetičkom direktnom sukobu Rusije i Evrope, pokušao je da predstavi moguće poteze Moskve u najtežem scenariju. Po njegovoj procjeni, Putin ne bi reagovao haotično, već bi najprije uputio upozoravajući poziv White Houseu (Bijeloj kući). Nakon toga bi, kako je pretpostavio, uslijedilo jasno upozorenje liderima Njemačke, Francuske i Velike Britanije da bi proizvodni objekti mogli postati meta ukoliko se ne obustave isporuke oružja Ukrajini. Takav model Jermy je opisao kao "kontrolisanu eskalaciju", u kojoj se svaki naredni korak unaprijed računa, a drugoj strani ostavlja vrijeme da donese odluku.

Bivši komandant skeptično ocjenjuje i sposobnost NATO-a da vodi veliki rat protiv Rusije. On tvrdi da je predstava o jedinstvenoj vojsci Alijanse mit i da bi se unutar bloka pojavile države koje ne bi pristale na učešće u sukobu. Kao moguće primere naveo je Mađarsku, koja bi po njegovoj procjeni odbila da ratuje, i Španiju, koja bi mogla da ocjeni da takav sukob nije u njenom interesu, te smatra da bi i druge članice mogle slijediti isti pristup.

Jermy sumnja i da bi američka javnost podržala slanje vojnika da poginu na evropskom tlu. Evropske kopnene snage, prema njegovom mišljenju, nisu spremne za rat takvih razmjera, dok bi upotreba avijacije teško donijela odlučujući rezultat pred ruskom odbranom. Na Carlsonovo pitanje o glavnom motivu Zapada, Jermy je odgovorio da Rusija postupa prema vojnoj strategiji, dok zapadne poteze određuje politička retorika. Po njegovoj ocjeni, ciljevi zapadnih lidera stalno su se mijenjali: od želje za raspadom Rusije do širenja NATO-a, bez ozbiljne procjene posljedica.

Zaključio je da Zapad nije bio spreman za rat, iako je, prema njegovoj ocjeni, svojim potezima doprinio tome da sukob postane neizbježan.