Radovan Karadžić, bivši predsjednik Republike Srpske, pravosnažno je osuđen na doživotnu kaznu zatvora pred Međunarodnim krivičnim sudom za bivšu Jugoslaviju u Haagu. Proglašen je krivim za genocid u Srebrenici, zločine protiv čovječnosti te kršenje zakona i običaja ratovanja tokom rata u Bosni i Hercegovini.

Iako je rođen u općini Šavnik u Crnoj Gori, on je u Sarajevo stigao 1960. godine kao petnaestogodišnjak, gdje se školovao i proveo veći dio života, da bi decenijama kasnije postao ključni kreator kampanje terora i opsade tog istog grada. Međutim, historijski dokumenti i svjedočanstva pokazuju da je mračni put nasilja i zločina u njegovoj porodici započeo znatno ranije, još tokom Drugog svjetskog rata, a predvodio ga je njegov otac.

KRVAVI TRAG IZ ŠAVNIKA

Veljko Popović Španac bio je španski borac – hrabar i čestit čovjek koji je tokom Pljevaljske bitke obolio od tifusa. Teško ranjenog, partizani su ga ostavili porodici koja ga je čuvala i njegovala u selu nedaleko od Šavnika. U jesen 1942. godine u selo su upali četnici, ali i manje organizirane četničke bande. O životnom putu Veljka Popovića Španca pisala je podgorička „Pobjeda“.

Vođa jedne od njih bio je otac ratnog zločinca Radovana Karadžića, Vuko Karadžić, u tom kraju poznat kao robijaš koji je zatvorsku kaznu izdržavao u Mitrovici, i to zbog teškog ubistva počinjenog prije Drugog svjetskog rata.

Nakon aprilskog sloma Jugoslavije pušten je na slobodu. Kada je rat počeo, sa svojim istomišljenicima, koji su u novonastalom bezvlašću i metežu vidjeli svoju šansu, u Drobnjaku je formirao četničku grupu. Bavili su se ucjenjivanjem, pljačkanjem, prebijanjem i potkazivanjem partizanskih jataka i simpatizera. Četničkoj komandi u Šavniku prokazali su porodicu koja je krila Veljka Popovića Španca.

Četnici su odmah „riješili slučaj“.

Strijeljali su Veljka Popovića Španca, zvjerski se iživljavajući nad porodicom koja ga je skrivala. Najprije su im zapalili kuću, a onda ih natjerali da, zajedno s djecom, trče kroz zgarište dok im ne sagore stopala. Tako izmučene su ih šibali po otvorenim ranama na koje su sipali sol.

Niko od te porodice nije preživio

Kada su se partizani vratili u selo, pronašli su grupu bandita i osudili ih na smrt strijeljanjem. Među njima je bio i Vuko, otac ratnog zločinca Radovana Karadžića. Metak koji ga je pogodio bio je slabijeg kalibra, pa je preživio. Kada je rat završen, Vuko Karadžić otišao je u Nikšić, oženio se, a njegov sin Radovan nastavio je stopama svoga oca.

(SB)