Tokom osmanskog perioda, širom zemlje su bila popularna svjetla koja su ukrašavala džamije, a samim tim i okolni prostor. Zvala su se „mahya“ svjetla, a činili su ih fenjeri na maslinovo ulje.

„Mahya“ svjetla zapravo predstavljaju osvijetljene riječi i dizajni nanizani između džamijskih munara, obično tokom muslimanskog svetog mjeseca ramazana.

Prvi put u historiji se ta dekorativna rasvjeta u vrijeme svjetih dana i ramazana spominje 1578. godine u knjizi njemačkog orijentaliste Salomona Schweiggera “Putopis od Njemačke do Carigrada i Jerusalema”.

Mahya je imala i svoje umjetnike koji su se specijalizirali u izradi te svjetlosne dekoracije i ta vještina se prenosila sa oca na djecu, a ekvivalent je današnjoj svjetlosnoj dekoraciji.

Smatra se da je ovaj vid osvjetljenja popularizirao osmanski sultan Ahmed I, koji je, nakon što je vidio niz svjetala koja krase Plavu džamiju, naredio da se takva svjetla izlože po cijelom carstvu.

Do 1800-ih mahya je postala popularni nezaobilazni dio slavlja u svim dijelovima svijeta gdje su živjeli muslimani.

„Mahya“ svjetla su se uglavnom koristila za prenošenje poruka koje uvode ljude u ramazan – potičući vjernike da čine dobra djela, kao što je dijeljenje milostinje – i kojima ispraćaju sveti mjesec po njegovom završetku.

U to vrijeme, izrada „mahya“ osvjetljenja je bila profesija koja se obično prenosila s oca na sina.

Zanatlije su uglavnom radile tokom mjeseca ramazana, a ostatak godine su provodile obučavajući šegrte.