Institut opoziva načelnika ili gradonačelnika, nema ključne uslove da ostvari puni potencijal instrumenta političke kontrole koju bi vršili građani. Stručnjaci ukazuju da ne postoji kvalitetan zakonski okvir za djelotvorno korištenje opoziva, niti postoji minimum političke demokratske kulture da bi građani prepoznali i ne bi dopustili zloupotrebu opoziva.

Zakonske odredbe ograničavaju demokratski potencijal opoziva, jer je na lokalnim skupštinama konačna odluka, bez obzira u kojem procentu građani zahtijevaju preispitivanje podrške načelnicima, kaže profesor Goran Marković.

„Jeste dobro rješenje kada neki manji procenat građana zahtijeva organizovanje opoziva, međutim ako je to neki veliki procenat građana 20, 30% smatram da ne bi bilo dobro da skupština može odlučiti da opoziv ne bude organizovan“, kaže Marković.

Zakonom široko postavljen okvir razloga zbog kojih opoziv može biti pokrenut otvara mogućnost zloupotrebe opoziva iz čisto političkih, odnosno pogrešnih motiva, kaže ovaj profesor ustavnog prava. Istovremeno, inicijatori ne snose posljedice kada opoziv ne uspije.

„Skupštine nisu raspuštene, a entitetska vlast, odnosno nadležno ministarstvo se ponašalo na jedan ignorantski način. Oni su prećutali rezultate referenduma za opoziv kojim su građani potvrdili podršku aktuelnim gradonačelnicima odnosno načelnicima“, kaže Tanja Topić, politička analitičarka.

Kohabitacije su tada otvorena opcija, a opozivi instrument borbe političkih protivnika, umjesto instrument za zaštitu interesa građana.

Više u prilogu BHRT-a.