Nekadašnji fudbaler Vujadin Savić postao je meta ucjene – od njega je, prema navodima medija, jedna transrodna osoba tražila 50.000 eura uz prijetnju objavljivanja „privatnih snimaka“. Osumnjičeni iz Beograda je uhapšen, policija mu je pretresla stan, a sud mu je odredio pritvor od 30 dana.

Ukratko, to je trenutni siže slučaja Savić – afere koja je kao uragan zakovitlala srbijansku javnost. Savić se nije oglasio. Ministarstvo unutrašnjih poslova nije ništa potvrdilo. Šta se tačno dogodilo ovom bivšem fudbaleru, navodno zna „cijeli grad“, iako to, naravno, znaju samo on i ostali akteri ove priče.

Ali ono što znamo svi – i što se jasno vidi i bez „privatnih snimaka“ – jesu dvije stvari. Prvo, Crvena zvezda ga je promptno uklonila iz stručnog štaba i izbrisala njegovo ime sa sajta kluba. Drugo, i važnije, njegov život u ovoj zemlji više nikada neće biti isti.

Vujadin Savić danas je lice i naličje Srbije. I u tome je, zapravo, i početak i kraj cijele priče.

Očevi i sinovi

Vujadin je sin fudbalske legende i javnog „putinofila“ Dušana Duleta Savića, borca za „porodične vrijednosti“, čovjeka koji, sudeći po medijskim pojavljivanjima, ormar puni garderobom odobrenom isključivo od strane ruskog FSB-a. Na Instagramu je, nakon ruske invazije na Ukrajinu, osvanuo njegov portret u majici sa slovom Z – ozloglašenim propagandnim simbolom i znakom podrške Putinovom ratu.

„Rusija ne spašava samo sebe od širenja NATO-a i upotrebe hemijskog, biološkog i drugih vrsta oružja, već spašava cijeli svijet. Ovo je posljednji trenutak da se svijet spasi od monstruozne, nacističke, satanističke politike...“, isječci su njegovih tadašnjih izjava za Sputnjik, u kojima zapadni svijet naziva Četvrtim rajhom.

Može se, razumije se, reći: „Ima pravo da misli šta hoće.“ I ima. Ali za ovu priču njegovo djelovanje na tom polju nije tek fusnota – već okvir. Jer, taj narativ o „dekadentnom Zapadu“ koji uništava porodicu i sprovodi LGBT agendu potekao je upravo iz tih propagandnih kuhinja – i u Srbiji se konzumira s apetitom. Samozvani čuvari nacije postali su perjanice galopirajuće netolerancije.

Tako je i mlađi Savić, vjeran očevim svjetonazorima, prije tri godine dospio u medije kada je na mrežama pozvao na zabranu Parade ponosa u Beogradu. Bilo je tu usputnih osuda i zgražavanja, ali su mahom pristizale poruke podrške – poput ove ispod vijesti na jednom sajtu: „Dao Gospod mnogo takvih višedjetnih porodica i dobrih roditelja kao što su Savići!“

Njegova supruga, glumica Mirka Vasiljević, tada je diplomatski izjavila: „Mi smo u braku, ali svako vodi svoju karijeru kako smatra da treba. Ja mu kod kuće kažem šta mislim, ali on za svoje postupke sam odgovara.“

Tri godine kasnije, te riječi zvuče gotovo proročki. Jer, Savićeva karijera otišla je nizbrdo brže nego što se od Zvezdinog stadiona stiže do Autokomande. Poslije nekoliko dana mrežnog vrenja stigla je i vijest: Vujadin Savić donedavno je bio pomoćnik trenera Vladana Milojevića, ali se već neko vrijeme nije pojavljivao na treninzima. Iz kluba su saopštili da je prekid saradnje uslijedio zbog „privatnih razloga“. Taj snishodljivi eufemizam oduvijek je bio zgodan način da se čovjek u Srbiji ukloni bez riječi a da svi znaju o čemu je riječ.

Sladostrašće

Slučaj Savić danas nije više sudbina jednog čovjeka, već teatarski prikaz moralne histerije društva koje se javno kune u porodične vrijednosti, a privatno... Sladostrašće s kojim se prepričava njegov pad rijetko je viđeno. Na društvenim mrežama smjenjuju se podsmijeh, prezir, gađenje, samozadovoljstvo... Izopšten iz svog svijeta, Vujadin je postao meta linča – onog istog kojem je i sam, do jučer, aplaudirao.

U toj slici više nema fudbalskog terena – samo blato. Na jednoj strani moralisti koji se naslađuju njegovim padom; na drugoj bijesni i posramljeni saborci koji nemaju milosti. Da su Savići, otac i sin, ikada željeli bolje društvo, tolerantnije, društvo u kome institucije rade svoj posao i ne puštaju povjerljive informacije po želji, možda bi ovo ostala samo jedna porodična drama.

Možda Vujadin ne bi doživio opšti „prekid saradnje“.