U novoj Strategiji nacionalne bezbjednosti Sjedinjenih Američkih Država od 25. novembra 2025. godine ima jedno poglavlje (Poglavlje IV.1. – Principi Strategije) u kojem se između ostalog određuje da je jedan od principa nacionalne strategije SAD primat država, s čim u vezi se odmah zatim kaže da je: 

“u svijetu temeljna politička jedinica i ostaće (to) nacionalna država. [Zato je] Prirodno i opravdano da sve nacije [države] stave svoje interese na prvo mjesto i da brane svoj suverenitet. …Mi [SAD] podržavamo suvereno pravo država, protiv napada koji razaraju suverenitet država…”, piše profesor Ustavnog prava Milan Blagojević za BNTV. 

Ovaj dio Strategije nacionalne bezbjednosti SAD je obećavajući, ali ga, kada se radi o Bosni i Hercegovini, ne bi u dogledno vrijeme trebalo posmatrati ništa više od toga. I to ne toliko zbog administracije predsjednika Trampa i činjenice da on sam ne može resuverenizovati BiH i osloboditi je od kolonijalnog jarma visokih predstavnika i OHR-a (ohaerizma) budući da sa tim nisu saglasni Velika Britanija, Njemačka i Francuska kao jedni od glavnih patrona desuverenizacije BiH, već prije svega zbog toga što ukidanje protivpravne vladavine BiH ne dozvoljava Ustavni sud BiH. 

Drugim riječima, taj sud je ključna brana protiv odbrane suvereniteta BiH kao države članice UN, brana koja omogućuje napade izvana koji razaraju državni suverenitet BiH. Naime, iako visokom predstavniku niti OHR-u Dejtonskim sporazumom, nijednim aneksom tog sporazuma, nije dato pravo da bude vlast niti da vlada Bosnom i Hercegovinom, jer je ona država članica UN u odnosu na koju takvo vladanje zabranjuje Povelja UN (članom 2 - zabranom povređivanja suvereniteta države članice i članom 78. Povelje UN - zabranom uvođenja međunarodne civilne uprave nad bilo kojom državom članicom UN), koje pravne principe jednako tako propisuje i Ustav BiH (član 3.3b), Ustavni sud BiH je, umjesto da podrži Ustav BiH što mu je ustavna obaveza (član 6. Ustava BiH), svojim odlukama grubo povređivao Ustav BiH. 

Tako je u odluci, broj U 9/00 od 3.11.2000. godine sa kojom počinje nepravo tog suda i čije stavove Ustavni sud BiH zatim ponavlja i u svojim kasnijim odlukama (br. U 16/00, zatim U 15/21 od 14.7.2022. i U 27/22 od 23.3.2023. godine), taj sud između ostalog napisao da se situacija oko visokog predstavnika za BiH navodno: „...svodi na neku vrstu funkcionalne dualnosti: jedna vlast jednog pravnog sistema intervenira u drugom pravnom sistemu, čime njene funkcije postaju dualne.

Isto vrijedi i za visokog predstavnika: međunarodna zajednica mu je povjerila posebne ovlasti i njegov mandat je međunarodnog karaktera. U konkretnom slučaju visoki predstavnik ...intervenirao je u pravni sistem Bosne i Hercegovine, supstituirajući domaće vlasti. U tom pogledu on je, stoga, djelovao kao vlast Bosne i Hercegovine, a zakon koji je on donio je prirode domaćeg zakona te se mora smatrati zakonom Bosne i Hercegovine“.

Citiranim stavom, suprotnim Ustavu BiH (članu 3.3b), Ustavni sud BiH ne tumači i ne primjenjuje ono što propisuje Ustav BiH i što je Ustavni sud BiH dužan da podrži (brani), već prekoračuje svoja ovlaštenja time što stvara svoju „normu“ (da je navodno „visoki predstavnik vlast Bosne i Hercegovine i da se njegov zakon mora smatrati zakonom Bosne i Hercegovine“), iako takve norme nema nigdje u Ustavu BiH (štaviše, Ustav BiH je zabranjuje svojim članom 3.3b).

Citirane tvrdnje Ustavnog suda BiH su u očiglednoj suprotnosti sa Ustavom BiH, jer Ustav BiH sve to jasno zabranjuje, propisujući da su opšta načela međunarodnog prava (dakle, suverenitet države koji pripada samo institucijama BiH i zabrana da se nad BiH uvede bilo čija civilna uprava -  vladanje, upravljanje, odnosno starateljstvo i protektorat), sastavni dio pravnog poretka BiH, pri čemu treba ponoviti činjenicu da ni Aneksom 10 niti bilo kojim drugim dijelom Dejtonskog sporazuma visokom predstavniku ni u kom slučaju, odnosno pod bilo kojim izgovorom, nije dato pravo da vlada i upravlja Bosnom i Hercegovinom (da bude vlast u njoj), jer pravo vladanja i upravljanja u državi članici UN mogu imati samo nadležne institucije te države i niko drugi. Zbog toga su neustavne prethodno citirane tvrdnje Ustavnog suda BiH da je visoki predstavnik navodno „vlast??? jednog pravnog sistema“, odnosno da je navodno „djelovao kao vlast??? Bosne i Hercegovine“.

Ništa bolji od Ustavnog suda Bosne i Hercegovine nije ni Ustavni sud Republike Srpske, jer i ovaj potonji sud neće da brani Ustav Republike Srpske od nasilja OHR-a nego je umjesto toga nekoliko puta odlučivao da navodno nije nadležan za to. Poslije svega rečenog ono što se samo po sebi nameće kao zaključak je da nama ni Donald Tramp niti SAD ne mogu pomoći u resuverenizaciji BiH, jer Ustavni sud BiH to svojim kršenjem Ustava BiH naprosto ne dozvoljava.

Ono što ovaj poraz države i prava čini još tragičnijim je to da su navedeni neustavni stavovi Ustavnog suda Bosne i Hercegovine i Ustavnog suda Republike Srpske kao svojevrsna misaona bijeda prodrli, kazano Andrićevskim jezikom, u misli, u govor, u shvatanja i običaje i svak se pomirio sa tom bijedom kao sa stalnim i pravim oblikom postojanja.