Kada je saudijska delegacija prišla kako bi odala počast kovčegu preminulog iranskog vrhovnog vođe Alija Hamneija u teheranskom kompleksu Grand Mosalla, pažnju prisutnih privukao je izbor kur'anskog ajeta koji je proučen nakon toga.

Riječ je o ajetu iz sure Ali Imran (3:13), koji govori o Bici na Bedru, u kojoj je brojčano i vojno slabija muslimanska vojska izvojevala pobjedu nad znatno jačim protivnikom „Allahovom voljom“.

Prema tumačenju, izbor ovog ajeta mogao se shvatiti kao simbolična poruka saudijskoj delegaciji, ali i kao podsjećanje na zajedničko islamsko historijsko naslijeđe Irana i Saudijske Arabije, budući da se Bitka na Bedru odigrala na području današnje Saudijske Arabije 624. godine.

Istovremeno, u tekstu se navodi da se ajet može posmatrati i u kontekstu nedavnog rata između Irana, Izraela i Sjedinjenih Američkih Država, koji dio iranske javnosti i političkog establišmenta smatra iranskom pobjedom.

Autor ističe da je Saudijska Arabija tokom sukoba zadržala bliske odnose sa Sjedinjenim Američkim Državama, dok su pojedini medijski izvještaji tvrdili da je Rijad prikriveno djelovao protiv Irana.

Više od 30 stranih delegacija

Na komemoraciji u Teheranu prisustvovalo je više od 30 stranih delegacija, što je, prema analizi, Iran iskoristio kako bi pokazao da nije međunarodno izolovan uprkos pritiscima Zapada.

Ali Hamnei, koji je prema navodima teksta ubijen 28. februara u izraelsko-američkom napadu na njegovu rezidenciju u Teheranu, imao je 86 godina. U napadu su, kako se navodi, poginuli i njegova unuka stara 14 mjeseci, zet i snaha.

Njegovo tijelo bilo je izloženo tri dana u kompleksu Grand Mosalla, najvećem molitvenom prostoru u Iranu, gdje se održavaju najvažnije državne ceremonije.

Dženaza je osim vjerskog karaktera, predstavljala i političku demonstraciju kojom je iransko rukovodstvo željelo pokazati unutrašnje jedinstvo, poslati poruke saveznicima i protivnicima te potvrditi kontinuitet državnih institucija.

Različite poruke različitim delegacijama

Analiza navodi da su odabrani kur'anski ajeti bili prilagođeni različitim delegacijama.

Za Hamas, Palestinski islamski džihad, Hezbollah, jemenske Hute, iračke Narodne mobilizacione snage (Hashd al-Shaabi) i talibane odabrani su ajeti koji govore o šehidima, istrajnosti i pobjedi.

Delegacijama Rusije, Kine, Indije i Egipta proučeni su ajeti koji naglašavaju pravednost, nadu i Božiju pomoć, bez izraženih ratnih motiva.

Za Katar, Tursku, Pakistan i Egipat odabrani su, prema autoru, ajeti koji simboliziraju podršku, zalaganje i saradnju, ali ih ne svrstavaju u ono što Iran naziva „osovinom otpora“.

Posebnu pažnju autor posvećuje Libanu. Navodi da je zvaničnoj libanskoj delegaciji proučen ajet iz sure En-Nisa koji govori o spremnosti na žrtvu i poslušnost, što tumači kao prikrivenu kritiku vlasti u Bejrutu zbog, kako navodi, nedovoljnog otpora izraelskim vojnim akcijama, za razliku od pohvala upućenih Hezbollahu.

Izbor kur'anskih ajeta tokom komemoracije predstavljao je pažljivo osmišljenu simboličku poruku kojom je Teheran različitim državama i pokretima poslao različite političke i diplomatske signale, u skladu s njihovim odnosima s Iranom i ulogom koju im pripisuje u regionalnim odnosima.