Milan Vlajčić (novinar, književnik, književni i filmski kritičar) se rodio 23. augusta 1939. u Beogradu, (otac Mihajlo, industrijalac, majka Vera, historičar umjetnosti). Diplomirao je na Katedri za opštu književnost sa teorijom književnosti beogradskog Filološkog fakulteta. Književne kritike i oglede objavljuje od 1960. u časopisu "Delo" i drugim publikacijama. Uređivao je kulturne rubrike "Studenta" i "Mladosti", književne listove i časopise "Vidici", „Gledišta“ i „Književni glasnik“ (izdavačka kuća Otkrovenje).

Od 1970. kao novinar i urednik dnevnog lista „Politike“ pisao je o pozorišnu, televizijsku i radio-kritiku, a od 1985-2004. bio je stalni filmski kritičar tog lista. Od 2004. - 2017. bio je je filmski kritičar i kulturni komentator dnevnog lista "Blic". Tokom posljednje dvije godine, bio je kritičar portala i dnevnog lista „Nova“.

Na konkursu Morava-filma (Beograd) dobio je najvišu nagradu za najbolju jugoslovensku filmsku kritiku 1977. godine.

Dobitnik je još čitavog niza nagrada: "Milan Bogdanović" za 1981. godinu – za najbolju novinsku književnu kritiku u novinama, na radiju i TV, "Dušan – Duda Timotijević" (koju dodjeljuje nedjeljni list TV novosti), za najbolju televizijsku kritiku u jugoslovenskim medijima u 1984. godini, "Zlatno pero” (koju dodjeljuje Institut za film u Beogradu), za najbolju filmsku kritiku u jugoslovenskim medijima u 1988. godini, Zlatni beočug grada Beograda 2000. godine za trajni doprinos kulturi, Fondacije BK za doprinos kulturnom novinarstvu, za 2003. godinu, prve nagrade za 2014. godinu, za vrhunski domet u kulturnom novinarstvu koju dodjeljuje novopokrenuta Fondacija Tanja Petrović, „Nebojša Popović“ 2018 (Kulturni centar Beograda, Filmski centar Srbije, Jugoslovenska kinoteka) za trajni doprinos filmskoj kulturi, nagrade Životni stil 2018 (nezavisna kuća Fabrika) za doprinos kulturi Srbije.

Jedan od osnivača je i prvi predsjednik Suda novinske časti u Nezavisnom udruženju novinara Srbije (NUNS), član je Srpskog književnog društva (SKD) i srpskog Pen-Centra, Međunarodne asocijacije filmskih kritičara FIPRESCI (Minhen), akademija AFUN i PANU. Bio je član međunarodnih žirija na filmskim festivalima u Kanu, Berlinu, Veneciji, Montrealu, Beču, Munchenu, Krakovu i Montpellieru. Tokom 70-ih i 80-ih, u dva mandata bio je član NIN-ovog žirija, a bio je predsjednik istog žirija za 2006, 2007, 2008. i 2009.godinu.

Objavio je veliki broj predgovora, pogovora, ogleda i knjige: „Poprišta” (Nezavisna izdanja arh. S. Mašića, 1971), „Jednom i nikad više” (biblioteka 20. vek, BIGZ, 1979), „Ćuti i plivaj dalje” (biblioteka Grifon, Narodna knjiga 1983), „Pristrasna lektira” (Rad, Beograd 1999), „Uzvodno od Džimija Barke” (Kulturni centar, Niš 2001. drugo dopunjeno izdanje, Laguna 2016), „Noć u Kazablanki” (Otkrovenje, Beograd 2001) „Fest, odbrojavanje” (Gradska skupština, Beograd 2002), „Legenda o zidu” (Kov, Vršac, 2008) ,„Gradska šetnja” (Kov, Vršac, 2010), „Pogled iz ogledala“ (Kukić Edition, Čačak 2015), „Potemkinovi potomci“ (Kukić Edition, Čačak, 2019) i „Zvjezdana prašina“, Dereta, Beograd, 2018).

Govorio je engleski i francuski, služio se španskim, italijanskim i njemačkim. Bio je oženjen Duškom Maksimović.