Glavni junak naše današnje priče je jedan od najpoznatijih kancelara u njemačkoj historiji – Otto von Bismarck. Von Bismarck se rodio 1. aprila 1815. godine na porodičnom posjedu Schönhausen zapadno od Berlina. Radilo se o porodici pruskih junkera, zemljoposjedničkog plemstva koje je imalo veliku ulogu u Pruskoj.

Bismarck je bio prvi kancelar Njemačkog carstva od njegovog proglašenja 1871. godine u Versaillesu. Prije toga, bio je kancelar Pruske još od 1862. godine. Dali su mu nadimak Željezni kancelar (njem. Eiserne Kanzler) zbog nepopustljivosti u svom načinu vladanja.

U unutrašnjoj politici stavio je izvan zakona više organizacija i pragmatično uveo starosne penzije, zdravstveno osiguranje, kao i radničko osiguranje u slučaju nesreće. Posebno je bio zabrinut jačanjem Katoličke stranke centra, zbog čega je pokrenuo politiku pod imenom Kulturna borba (njem. Kulturkampf), koja je završila kobno po njega.

Naime, na izborima 1890. godine ta je stranka osvojila mnogo glasova te je Bismarck, pod pritiskom cara Vilima II, bio prisiljen dati ostavku.

Na vanjskopolitičkom planu Bismarck je težio očuvanju statusa quo u Evropi. Vjerovao je da centralna pozicija Njemačke u Evropi može biti uzrok njenog razaranja u slučaju bilo kojeg rata.

Za svoje zasluge dobio je tokom života visoke nasljedne aristokratske titule. Od 1865. godine bio je grof od Bismarck-Schönhausena, od 1871. knez od Bismarcka, a od 1890. i vojvoda od Lauenburga.

(SB)