Navikli smo da posmatramo ljudsko tijelo kao složeni hemijski sistem. Nova istraživanja, međutim, otvaraju gotovo nevjerovatnu perspektivu: možda nismo samo „biohemijske mašine”, već i biološki izvori svjetlosti.

Naučnici su otkrili da naše ćelije, tačnije mitohondrije u njima, poznate kao „ćelijske elektrane”, emituju izuzetno slabe čestice svjetlosti poznate kao biofotoni.

Neki naučnici smatraju da su oni jednostavno nusproizvod metaboličkih procesa, dok drugi vjeruju da predstavljaju sofisticiran sistem prenosa informacija. Trenutno ne postoji jedinstveni model koji objašnjava sve aspekte ovog fenomena, prenosi arXiv.

Biofotoni su definisani kao ultra-slaba emisija fotona u vidljivom spektru koju proizvode živi organizmi. Za razliku od bioluminiscencije (poput svjetlećih meduza), ovo svijetlo je toliko slabo da ga nije moguće videti golim okom, već ga registruju samo izuzetno osjetljivi detektori.

Ipak, ono je stalno prisutno: svaka ćelija u našem telu emituje ovu mikroskopsku svetlost dok obavlja svoje metaboličke procese, piše MDPI.

Ključni izvor ove svjetlosti su mitohondrije, gdje se odvija proizvodnja energije. Tokom tih procesa dolazi do oksidativnih reakcija koje mogu generisati pobuđena elektronska stanja, a njihov povratak u stabilno stanje oslobađa fotone, odnosno biofotone. Drugim riječima, svaki put kada naše tijelo proizvodi energiju, ono istovremeno „zasija” na mikroskopskom nivou.

Ova pojava nije nova ideja. Još početkom 20. vijeka ruski biolog Aleksandar Gurvič govorio je o „mitogenetskom zračenju”, dok je njemački biofizičar Fric Albert Pop sedamdesetih godina prošlog vijeka prvi eksperimentalno dokazao postojanje biofotona i dao im ime. Od tada, brojna istraživanja potvrđuju da sva živa bića, od bakterija do ljudi, emituju ovu vrstu svjetlosti.

Ali ono što najviše intrigira naučnike jeste pitanje: da li je ova svjetlost samo nuspojava ili ima funkciju?

Sve veći broj studija sugeriše da bi biofotoni mogli da imaju ulogu u komunikaciji između ćelija. Postoje indicije da ova svjetlost utiče na susjedne ćelije, mijenjajući njihovu električnu aktivnost i ponašanje, piše PMC.

Neka istraživanja prema pisanju ScienceDirect čak ukazuju na to da bi biofotoni mogli da budu dio tzv. „bystander efekta”, kada jedna ćelija utiče na drugu bez direktnog kontakta, putem elektromagnetnih signala.

Još radikalnije teorije idu korak dalje: pojedini naučnici razmatraju mogućnost da bi svjetlosna komunikacija mogla da postoji i u mozgu, između neurona, kao dopunski sistem, uz električne i hemijske signale.

Nauka je ovdje još uvijek oprezna. Iako je postojanje biofotona dobro dokumentovano, njihova tačna funkcija i dalje nije do kraja razjašnjena.

Iako su ove ideje još uvijek u domenu hipoteza, one otvaraju vrata potpuno novom razumijevanju svijesti i funkcionisanja mozga, zaključuje PubMed.