Prema najnovijim podacima Eurostata za 2024. godinu, radne navike u Evropi variraju kako među državama, tako i među sektorima. Dok prosječan Evropljanin radi oko 36 sati sedmično, u nekim zemljama se radi znatno duže. Na vrhu liste su Turci sa prosječnih 43,1 sat rada sedmično, dok Nizozemci prednjače s najkraćim radnim vremenom – svega 32,1 sat.

Bosna i Hercegovina nalazi se među zemljama sa najdužim radnim satima – prosječan radnik u BiH radi čak 41,2 sata sedmično. Slične brojke bilježe i Srbija (41,3 sata), dok Hrvatska i Slovenija imaju nešto kraće radne sedmice, sa 37,8 odnosno 38 sati rada.

Još više od Bosanaca i Hercegovaca rade i građani Bugarske, Rumunije, Grčke, Slovačke, Poljske i baltičkih zemalja, što potvrđuje izraženu podjelu između istočne i zapadne Evrope. Zapadne države, uprkos višem ekonomskom razvoju, imaju kraće radne sate zahvaljujući fleksibilnijim zakonima, digitalizaciji i rastućoj popularnosti četverodnevne radne sedmice.

Kada se posmatraju sektori, najviše se radi u poljoprivredi, šumarstvu i ribarstvu (41,2 sata sedmično), a slijede rudarstvo (38,8 sati), graditeljstvo (38,7 sati) i transport (38,2 sata). Najkraće radne sate bilježe sektori kućne radinosti (26,7 sati), obrazovanja (31,9 sati), umjetnosti i rekreacije (32,9 sati) te zdravstva i socijalne skrbi (33,4 sata).

Iako na istoku Evrope radimo duže, to se ne odražava nužno na viši životni standard ili veću produktivnost. Naprotiv, zapadne zemlje sa manje radnih sati imaju razvijenije ekonomije i često bolji kvalitet života. Ovaj kontrast jasno pokazuje da kvantitet rada nije presudan koliko njegova kvaliteta, kao i važnost tehnološkog napretka i bolje organizacije radnog vremena.

Eurostatovi podaci otvaraju važnu diskusiju o budućnosti radnog vremena – kako postići veću fleksibilnost, skratiti radne sate, a istovremeno povećati efikasnost i postići bolju ravnotežu između posla i privatnog života.