U izgubljenom svijetu Doggerlanda, koji je danas dno Sjevernog mora, šume su rasle hiljadama godina ranije nego što se dosad vjerovalo. To je pokazala nova studija sedimentarne drevne DNK, saopštio je University of Warwick.

Nalazi sugerišu da je Doggerland možda pružao iznenađujuće gostoljubivo utočište za biljke, životinje i potencijalno ljude, mnogo prije nego što su šume postale rasprostranjene širom Britanije i sjeverne Evrope.

Istraživanje objavljeno u žurnalu Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS) otkriva da je drveće umjerenog pojasa, poput hrasta, brijesta i lijeske, bilo prisutno prije više od 16.000 godina, a detektovana je i DNK roda drveća za koji se mislilo da je nestao iz regije prije 400.000 godina. Nalazi također pokazuju da su dijelovi Doggerlanda preživjeli velike poplave, uključujući Storegga cunami prije oko 8.150 godina, kao i da su dijelovi predjela ostali iznad vode sve do prije 7.000 godina.

"Analizirajući DNA iz južnog Doggerlanda u dosad neviđenim razmjerama, rekonstruisali smo okruženje ove izgubljene zemlje od kraja posljednjeg ledenog doba do nastanka Sjevernog mora. Neočekivano smo pronašli drveće hiljadama godina ranije nego što je iko predviđao, kao i dokaze da se Sjeverno more u potpunosti formiralo kasnije nego što se mislilo", rekao je Robin Allaby, profesor na University of Warwick.

Iz ljudske perspektive, ovo je najbolji dokaz da je pošumljeno okruženje Doggerlanda moglo podržavati rane mezolitske zajednice prije potopa, što može pomoći da se objasni zašto danas na tlu kontinentalne Britanije opstaje relativno malo dokaza iz ranog mezolita.

Doggerland je nekada povezivao Britaniju sa kontinentalnom Evropom prije nego što ga je porast nivoa mora potopio, stvorivši današnje Sjeverno more. Iako je predio bio pošumljen prije potopa, naučnici su dugo debatovali o tome kada se drveće prvi put nastanilo i koliko je regija bila pogodna za prahistorijske zajednice.

Koristeći sedimentnu drevnu DNK iz 252 uzorka uzeta iz 41 marinskog jezgra duž prahistorijske Južne rijek, istraživači su rekonstruisali ekološku historiju Doggerlanda od prije otprilike 16.000 godina pa sve do konačnog potapanja.

Utvrđeno je da su šumske vrste umjerenog pojasa, uključujući hrast, brijest i lijesku, bile prisutne hiljadama godina ranije nego što to pokazuju britanski zapisi polena. Lipa, drvo koje voli toplotu, također se pojavljuje oko 2.000 godina ranije nego što je to ranije zabilježeno u kontinentalnoj Britaniji, što sugeriše da su određeni lokaliteti u Doggerlandu služili kao sjeverno utočište tokom posljednjeg ledenog doba.

Kao dodatno iznenađenje, tim je pronašao DNK roda Pterocarya, srodnika oraha za koji se smatralo da je nestao iz sjeverozapadne Evrope prije 400.000 godina, što pokazuje da je ovo drvo opstalo u regiji mnogo duže nego što je iko očekivao.

Studija podržava sve brojnije dokaze da su „mikroutočišta“ malih razmjera omogućila biljnim vrstama umjerenog pojasa da prežive uslove ledenog doba u sjevernoj Evropi. Prisustvo šumskih staništa u južnom Doggerlandu prije 16.000 godina sugeriše da je ovo područje moglo nuditi bogate ekološke resurse za ljude, uključujući šumske životinje poput divljih svinja, mnogo prije pojave naroda kao što je Maglemosian kultura.

"Dugi niz godina Doggerland je opisivan samo kao kopneni most za naseljavanje Britanskih ostrva. Danas razumijemo da je on bio centar ranog ljudskog naseljavanja i utočište za živi svijet", zaključio je Vincent Gaffney, profesor sa University of Bradford, prenosi Raport.