Pakistanske snage bezbednosti okončale su opsadu koja je trajala 40 sati, tokom koje je ubijeno najmanje 177 militanata. Operacija je pokrenuta kao odgovor na seriju koordinisanih napada širom provincije Beludžistan, u kojima je stradalo oko 30 civila. Napadi, koji su se istovremeno desili na 12 lokacija, predstavljaju jedan od najsmrtonosnijih talasa nasilja u ovom resursima bogatom, ali nestabilnom regionu, piše Blic.

Operacija "Herof 2.0" i ljudski štitovi

Odgovornost za napade preuzela je zabranjena Oslobodilačka armija Beludža (BLA). Prema navodima zvaničnika, militanti su prerušeni u civile upali u škole, bolnice i banke, koristeći lokalno stanovništvo kao ljudske štitove. Lider BLA, Bašir Zeb, izjavio je da su ovi napadi dio šire operacije usmjerene na postizanje nezavisnosti regiona koji Pakistan kontroliše od 1948. godine.

Glavni ministar Beludžistana, Safraz Bugti, istakao je da su obavještajni podaci omogućili vojsci da započne kontranapad samo dan nakon početka krize, što je rezultiralo rekordnim brojem eliminisanih terorista u kratkom roku. Ipak, zbog veličine provincije, koja zauzima 40% teritorije Pakistana, ministar odbrane Kavadža Asif priznao je da su snage bezbednosti "fizički hendikepirane" prilikom patroliranja tako prostranim i slabo naseljenim područjem.

Pakistanska vojska u Kveti u Beludžistanu nakon koordinisanih napada militanata 1. februara (Foto: FAYYAZ AHMAD / EPA;)

Geopolitičke tenzije i strani interesi

Kao i kod prethodnih incidenata, zvanični Islamabad je za organizaciju napada optužio Indiju, tvrdeći da New Delhi stoji iza logistike militanata kako bi destabilizovao zemlju. Indija je ove optužbe oštro demantovala, nazivajući ih pokušajem skretanja pažnje s unutrašnjih problema Pakistana.

Pakistanske snage bezbednosti okončale su opsadu koja je trajala 40 sati, tokom koje je ubijeno najmanje 177 militanata. Operacija je pokrenuta kao odgovor na seriju koordinisanih napada širom provincije Beludžistan, u kojima je stradalo oko 30 civila. Napadi, koji su se istovremeno desili na 12 lokacija, predstavljaju jedan od najsmrtonosnijih talasa nasilja u ovom resursima bogatom, ali nestabilnom regionu.

Pakistanska vojska u Islamabadu nakon koordinisanih napada militanata u Beludžistanu 1. februara (Foto: SOHAIL SHAHZAD / EPA;)

Operacija "Herof 2.0" i ljudski štitovi

Odgovornost za napade preuzela je zabranjena Oslobodilačka armija Beludža (BLA). Prema navodima zvaničnika, militanti su prerušeni u civile upali u škole, bolnice i banke, koristeći lokalno stanovništvo kao ljudske štitove. Lider BLA, Bašir Zeb, izjavio je da su ovi napadi dio šire operacije usmjerene na postizanje nezavisnosti regiona koji Pakistan kontroliše od 1948. godine.

Glavni ministar Beludžistana, Safraz Bugti, istakao je da su obavještajni podaci omogućili vojsci da započne kontranapad samo dan nakon početka krize, što je rezultiralo rekordnim brojem eliminisanih terorista u kratkom roku. Ipak, zbog veličine provincije, koja zauzima 40% teritorije Pakistana, ministar odbrane Kavadža Asif priznao je da su snage bezbednosti "fizički hendikepirane" prilikom patroliranja tako prostranim i slabo naseljenim područjem.

Premijer Pakistana Šehbaz Šarif i načelnik pakistanske armije, feldmaršal Asim Munir pokazuju Donaldu Trampu aktovku sa mineralima u Bijeloj kući 25. septembra 2025. (Foto: American Photo Archive / Alamy / Profimedia)

Geopolitičke tenzije i strani interesi

Kao i kod prethodnih incidenata, zvanični Islamabad je za organizaciju napada optužio Indiju, tvrdeći da New Delhi stoji iza logistike militanata kako bi destabilizovao zemlju. Indija je ove optužbe oštro demantovala, nazivajući ih pokušajem skretanja pažnje s unutrašnjih problema Pakistana.

Nasilje direktno ugrožava velike investicione projekte, prvenstveno kineski ekonomski koridor koji vodi do luke Gvadar, ali i nove ugovore sa američkim kompanijama poput Strategic Metals. Dok SAD osuđuju napade i tretiraju BLA kao terorističku organizaciju, analitičari upozoravaju da bez rješavanja dubokih socijalnih i političkih zahtjeva naroda Beludžistana, vojni uspjesi neće donijeti dugoročnu stabilnost.