Nedavna analiza, koju su vodili istraživači sa Vajcmanovog instituta za nauku u Izraelu, sugeriše da je oko 55 procenata varijacija u ljudskom životnom vijeku pod uticajem gena.

Iako novo istraživanje djelimično opovrgava ranije studije, ono sugeriše da podaci koje smo ranije koristili nisu ispričali cijelu priču kada je u pitanju ravnoteža između života i smrti.

Ako ostavimo po strani rizik od prerane smrti zbog nesreće ili povrede, geni mogu imati mnogo veći uticaj na naš životni vijek, nego što se ranije mislilo (prema neuporedivoj studiji podataka o blizancima).

Genetiko starenje i potraga za genima povezana je sa dugovječnošću, prema rezultatima najnovijih istraživanja.

„Godinama se smatralo da  ljudski životni vijek zavisi od faktora koji nisu povezani sa genetikom, što je dovelo do značajnog skepticizma prema ulozi genetike u starenju i prema izvodljivosti identifikacije genetskih determinanti dugovječnosti“, istakao je molekularni biolog Ben Šenhar iz Vajcmanovog instituta za nauku.

Podjela faktora smrti
Načini na koje ljudski život može da se završi su bezbrojni, ali ih je nauka svrstala u dvije kategorije: unutrašnju i spoljašnju.

Kada se govori o unutrašnjim faktorima smrti,to su starenje i genetika, spoljašnji faktori smrti obuhvataju nesreće, infekcije i druge spoljašnje uzroke.

U mnogobrojnim istorijskim podacima koji su korišćeni u ranijim studijama uzroci smrti nisu bili detaljno opisani, što je otežalo razlikovanje različitih faktora.

Podaci o blizancima su ključni za genetske studije
Istraživački tim analizirao je podatke o hiljadama blizanaca, uključujući podatke o braći i sestrama odgajanim odvojeno, što ranije nije bilo razmatrano u studijama nasljeđivanja tokom životnog vijeka.

Podaci o blizancima su ključni za genetske studije, odvajajući efekte gena na pojedinca od svega što dolazi nakon rođenja, kao što su izbori načina života, ishrana i obrazovanje.

Istraživanja genetike blizanaca važna su za nauku
Na spoljašnje uzroke smrti utiču matematički modeli smrtnosti koji sugerišu da je veća vjerovatnoća da će smrtni slučajevi biti izazvani unutrašnjim faktorima, što je intenzivnije kako starimo.

Rezultati nisu samo odgovarali podacima iz stvarnog svijeta, već je nova procjena od 55 procenata bliža postojećim procjenama o genima koji objašnjavaju varijacije u drugim aspektima naše fiziologije, kao što je visina .

„Visoka heritabilnost slična je onoj kod većine drugih složenih ljudskih osobina i heritabilnosti tokom životnog vijeka kod drugih vrsta“, navode istraživači u svom objavljenom radu.

Iako novo istraživanje djelimično mijenja rezultate studija koje su do sada rađene, ono sugeriše da podaci koje smo ranije koristili nisu dali sve odgovore kada je u pitanju ravnoteža između života i smrti.

Istraživači u novim studijama pokušavaju da testiraju svoje zaključke u odnosu na savremene podatake koji bolje razdvajaju različite uzroke smrti.

Saznanje da genetika ima toliki značaj u određivanju životnog vijeka pokreće pitanja o tome koji geni imaju najveći efekat i kako funkcionišu – dva moguća područja za buduća istraživanja.

„Ako je heritabilnost visoka, to stvara podsticaj za traženje genskih varijanti koje produžavaju životni vijek, kako bi se razumjela biologija starenja i potencijal da se ova tema terapeutski riješi“, zaključio je molekularni biolog Ben Šenhar iz Vajcmanovog instituta za nauku.